Op bezoek bij de Grebbelinie

Mei is altijd een bijzondere maand. Natuurlijk staat deze maand voor ons veteranen in het teken van herdenken en vrijheid, maar daarnaast is mei ook de maand van ons jaarlijkse uitstapje.

En hoewel we ditmaal niet ver van huis gingen, kwamen we toch in een andere wereld terecht. Vlak over de grens van Veenendaal ligt namelijk het Fort aan de Buursteeg, onderdeel van de Grebbelinie en rijke historie.

Na ontvangst met een heerlijke lunch in de Grebbelounge, bezochten we het museum in het bezoekerscentrum. Hier doken we in de geschiedenis van één van de grote waterlinies van Nederland: de Grebbelinie. Deze slinger van forten en liniedijken tussen Rhenen en Spakenburg beschermde ons land meer dan tweehonderd jaar. Een bijzonder verhaal, dat interactief verteld werd door 4 houten soldaten.

De middag vloog voorbij en voor we het wisten zat het uitje er alweer op en was het tijd om huiswaarts te keren. Een stukje geschiedenis en een mooie dag rijker.

 

Ins en outs over de BNMO

Wat is de BNMO? Voor wie is het? En waarvoor kun je er terecht?
Allemaal vragen die afgelopen bijeenkomst centraal stonden tijdens de lezing van Sjef Dorpmans. Dorpmans is bestuurder van de BNMO, een vereniging die open staat voor (oud-)geüniformeerden met een dienstverbandaandoening al dan niet erkend door de eigen organisatie (bron: https://www.bnmo.nl/home/).

Het was een mooie zonnige dag, dus veel mensen waren op de fiets naar de lezing gekomen om alle ins en outs over deze vereniging te horen, waarvan de geschiedenis terugloopt tot 1945. Met als kernwaarden ‘kameraadschap’, ‘zorg voor elkaar’, ‘belangen behartigen’ en ‘kennis van zaken’, vond Dorpmans veel aansluiting bij de aanwezige toehoorders en werden er dan ook volop vragen gesteld.

Na afloop van de lezing werden nog een aantal mededelingen gedaan omtrent de herdenking op 4 mei en het daaraan voorafgaande uitstapje naar museum Grebbelinie inclusief lunch.

Uiteraard werd de middag weer besloten met de traditiegetrouwe borrel en werd na alle informatie nog verder nagesproken over weer een mooie middag.

 

De oorlog door de ogen van een kind

De lente is in aantocht en dat was goed te merken tijdens de bijeenkomst van maart. De kou was uit de lucht en de zon bracht niet alleen warmte maar ook een grote opkomst mee naar ons clubhuis.

Dit lag echter niet alleen aan het weer, maar ook aan de gastspreker van vandaag: de heer Bijlsma. Hij was vandaag gekomen om verhalen te vertellen over zijn belevenissen in de jaren van de bezetting, met name in en rond Arnhem. Belevenissen die hij als kind heeft meegemaakt en dus ook vertelde door de ogen van een kind.

Dat het verhaal indruk maakte, dat was duidelijk te merken bij de aanwezigen. Er werd ademloos geluisterd naar de ervaringen van de heer Bijlsma en bij velen riep zijn verhaal ook bij henzelf de nodige herinneringen op. Na afloop volgde na een korte stilte dan ook een daverend applaus, gevolgd door vele vragen en het delen van eigen verhalen en herinneringen.

De heer Bijlsma bleef nog tot het einde van de bijeenkomst onder de aanwezigen om met ze te praten en een borrel te drinken. En met de zon in de rug vertrok iedereen weer huiswaarts.

 

Een indrukwekkende lezing over verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog

Een bekende Engelse uitspraak luidt: ‘Time flies when you’re having fun’.
Dit geldt zeker voor onze maandelijkse bijeenkomsten. Deze week was het alweer tijd voor de tweede contactmiddag van dit jaar en de opkomst was zonder twijfel groot te noemen. Er stond dan ook een bijzondere lezing op het program. Mevrouw Folmer uit Woudenberg kwam namelijk vertellen over verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog en hoe het haar en haar familie is vergaan in deze tijd.

Na een kort openingswoord door de voorzitter en een aantal algemene mededelingen, kon mevrouw Folmer met haar verhaal beginnen. Ze startte haar betoog met een overzicht van de oorlogshandelingen tussen 1937 en 1945. Daarna werd het verhaal persoonlijk en vertelde zij over wat haar en haar familie gedurende die tijd was overkomen. Woonachtig op een boerderij tussen Renswoude en Barneveld, boden zij tijdens de oorlog onderdak aan verzetsmensen. Helaas werden zij verraden en werd haar vader samen met enkele anderen afgevoerd naar de Weteringsschans in Amsterdam waar zij uiteindelijk werden gefusilleerd.

Uiteraard heeft dit alles een grote impact gehad op het gezin en mevrouw Folmer als kind. Als gevolg van deze gebeurtenis is ze een tijdlang in een depressie beland, waar ze uiteindelijk met behulp van medicijnen weer uit op is gekrabbeld. Het is om deze reden dat mevrouw Folmer heeft besloten lezingen te geven, vooral op scholen, over het effect van oorlog op kinderen.

Ook onder onze eigen veteranen was duidelijk te merken dat iedereen behoorlijk onder de indruk was van het verhaal van deze vrouw. Er werd ademloos geluisterd en iedereen hing aan haar lippen. Voor velen bracht deze lezing ook bij henzelf weer (verdrietige) herinneringen boven. Het feit dat ze deze periode zo goed wist te beschrijven, liet iedereen in stilte achter.

Na afloop van de lezing bleef mevrouw Folmer nog een tijd zitten om samen met de aanwezigen na te praten en verhalen en herinneringen uit te wisselen.
Ondanks de zwaarte van het onderwerp en de ernst van de middag, ging iedereen toch met een goed gevoel naar huis. Het is goed om herinneringen te delen. Opdat wij niet vergeten.

 

 

Op een mooi nieuw jaar

Een nieuw jaar, een nieuwe start. Hoe kun je dit beter inluiden dan met een nieuwjaarsreceptie om gezamenlijk te proosten op 2018?

Daar dachten meer mensen zo over, want het was behoorlijk druk deze 2 januari in het clubhuis. Na de nieuwjaarswensen van de voorzitter, werd er kort gesproken over de samenwerking met Wageningen en natuurlijk alle activiteiten die voor het komende half jaar op stapel liggen. Eén van deze activiteiten is de film ‘Dunkirk’, waarvoor we uitgenodigd zijn door de veteranen in Wageningen. Twee van hen waren vandaag ook aanwezig en daarnaast ook nog een veteraan uit Rhenen. Mooi om te zien dat we elkaar zo weten te vinden.

Uiteraard was er ook tijd om te proosten op het nieuwe jaar en van elkaars gezelschap te genieten. De tijd vloog voorbij en rond 17:00 ging iedereen weer vol frisse moed naar huis.

Een traditie om in ere te houden

Het begint inmiddels een ware traditie te worden en zo rond de feestdagen is er niets fijner dan tradities ook in ere te houden. Daarom schoven we afgelopen dinsdag weer aan bij ons jaarlijks diner bij de Christelijke Scholengemeenschap ‘Het Perron’.

Dat veel mensen zich hadden verheugd op deze middag was aan de opkomst goed te merken. Het was goed druk en aan de talloze enthousiaste gezichten te zien had iedereen er zin in.

Voordat aan het diner begonnen kon worden, werd eerst nog een kort openingswoord door de voorzitter gehouden. Hij vertelde onder andere over de aanstaande Vredesmars van 23 december en de te bezichtigen film ‘Duinkerken’ in Wageningen bij onze wapenbroeders aldaar. In ruil voor deze uitnodiging zijn de Wageningse veteranen op 2 januari 2018 welkom bij onze nieuwjaarsreceptie.

Na de mededelingen kon dan eindelijk het diner opgediend worden. Het viergangendiner smaakte voortreffelijk en iedereen was zeer te spreken over de samenstelling. Alle lof was dus geheel aan de leerlingen van het Perron, die deze traditie wederom tot een succes hebben gemaakt.

Herdenking Kruis op de Berg

Maandag 20 november waren enkele van onze veteranen weer aanwezig als erewacht tijdens de jaarlijkse herdenking bij het Kruis op de Berg. Op deze plek werden tijdens de oorlog verzetsmensen geëxecuteerd.

Tijdens de herdenking waren zowel de burgemeester van de gemeente Rhenen als waarnemend burgemeester uit Veenendaal aanwezig om een krans te leggen. Ook sprak rabbijn Schmuel Katz uit Amsterdam, die tijdens zijn jeugd in Veenendaal woonde en daar ook ondergedoken heeft gezeten. Het vertelde over zijn jeugd en hoe het was om als orthodoxe Jood in Veenendaal op te groeien. Hij liet blijken dat hij dankbaar was en mocht zijn wie hij was.

De grote afwezige dit jaar was de 98-jarige Betty Bausch-Polak. Gezondheidsklachten lieten niet toe dat ze de vliegreis van Israël naar Nederland kon maken. Betty Bausch is de weduwe van de joodse verzetsman Philip de Leeuw, die op 20 november 1944 met vijf anderen op deze plek werd gefusilleerd.

Het kruis aan de Veenendaalsestraatweg is geadopteerd door het Ichthus College Veenendaal, waarvan uiteraard ook leerlingen aanwezig waren.
Een speciaal dankwoord was gericht aan de aanwezige veteranen die ook dit jaar de herdenking weer omlijstten met een erewacht.

Kijk voor meer foto’s op:https://www.facebook.com/pg/veteranencontactveenendaal/photos/?tab=album&album_id=824066924445813

Over bijen en samenwerken

‘De maatschappij zou een bijenvolk moeten zijn: goed georganiseerd, in balans en er vindt bestuiving plaats.’ – Matthijs Bourdrez

Samenwerken om verder te komen. Het leek wel alsof de bijeenkomst van november helemaal in het teken stond van deze boodschap.

Allereerst mochten we deze maand twee nieuwe mensen verwelkomen, namelijk het echtpaar Sakko. Ze werden door de voorzitter welkom geheten, alvorens het onderwerp overging naar nog meer ‘uitbreiding’; namelijk een mogelijke samenwerking met de veteranenverenigingen in Wageningen en Rhenen. De voorzitter heeft over dit onderwerp al contact gehad met waarnemend burgemeester Dhr. Zoon van Veenendaal en de burgemeester van Wageningen. De eerste berichten en contacten stemmen positief en voorspoedig en in december zal er een vervolggesprek plaatsvinden.

Ook de aanwezige veteranen lieten positieve geluiden horen over de mogelijke nieuwe stappen, samenwerking en uitwisseling met andere verenigingen. Uiteraard wel met als voorwaarde dat ook de eigen lokale identiteit gewaarborgd blijft.

Meer wat betreft samenwerking kwam naar voren in het tweede deel van de middag, namelijk de lezing van Dhr. Verwoerd. Verwoerd is een amateur imker en wist tijdens zijn presentatie een verrassend inzicht te geven over de diversiteit van de bijen en alles wat daarbij komt kijken. Bijen zijn echte samenwerkers, dus wat dat betreft sloot het onderwerp naadloos aan bij het thema van de middag. Er werd dan ook ademloos geluisterd en tussendoor werden er gerichte vragen gesteld.

De middag werd afgesloten met een hapje en een drankje, waarna er nog druk nagepraat werd over alle onderwerpen en mogelijke toekomstplannen.

De volgende activiteit zal een gezamenlijk etentje bij Het Perron zijn en zo sluiten we alweer langzaam een mooi jaar af.

 

Wakeman herdenking

Op 5 oktober klokslag 13.00 uur was het precies is 73 jaar geleden dat de Canadese piloot Officier Harold Frederick Wakeman met zijn Typhoon-toestel neerkwam nabij Station Veenendaal-De Klomp. Op de Algemene Begraafplaats van Veenendaal ligt hij begraven en wordt ieder jaar op zijn sterfdag een herdenking gehouden.

Wakeman is de enige geallieerde op de Veenendaalse begraafplaats en de herdenking heeft de laatste jaren een meer officieel karakter gekregen. Voorheen – vanaf 1945 – deed de Veenendaalse brandweer de adoptie, maar omdat er steeds minder personeelsleden warm te maken waren voor een ceremonie, is de plechtigheid later overgenomen door wijlen Sjoerd de Jong en de Johannes Calvijnschool. Sinds vorig jaar heeft Hans Wegen deze taak overgenomen. Daarnaast zijn bij de herdenking zijn ook onze eigen Veenendaalse veteranen betrokken.

Kijk voor meer foto’s op onze Facbook pagina.

Lezing en toekomstplannen

Afgelopen dinsdag was het weer de eerste dinsdag van maand en zoals gebruikelijk verzamelden de veteranen zich rond 14:30 weer in het clubhuis van Les Sabots voor de maandelijkse bijeenkomst.

Op het programma vandaag stond een lezing van Majoor der Mariniers Ton van Wetten, die een inhoudelijke en zeer interessant verhaal hield over zijn missies en ‘missers’ (dat laatste tevens een actueel punt, gezien de discussie rondom Mali in de landelijke politiek de afgelopen dagen).

Majoor van Wetten kon rekenen op veel aandacht voor zijn presentatie en werd na afloop dan uiteraard ook rijkelijk beloond met een passend applaus en een bedankje van de voorzitter.

Hoewel de maandelijkse bijeenkomsten redelijk bezocht worden en goed gewaardeerd, vraagt de voorzitter zich wel af of het voortbestaan van VCV in de huidige vorm nog wel toekomstbestendig is. Er komt niet veel nieuwe aanwas en de vraag is of doorgaan op deze manier nog verantwoord is. Eén van de ideeën die er spelen, is een mogelijke fusie met de veteranen in Wageningen. De voorzitter heeft hier op korte termijn contact over met de verantwoordelijken daar. Wordt vervolgd dus.

In ieder geval zullen de bijeenkomsten voorlopig gewoon in de huidige vorm doorgaan en staat voor dinsdag 6 november een lezing van een Veenendaalse imker op het program. Ook wordt nog gesproken over een lunch bij Het Perron en werd alvast vooruitgeblikt naar de nieuwjaarsviering. Deze zal op 2 januari 2018 plaatsvinden in het clubgebouw Les Sabots op de gebruikelijke tijd.

De middag werd afgesloten met de gebruikelijke borrel en napraat, waarbij het aan gezelligheid zeker niet ontbrak.

« Older Entries Recent Entries »